تبليغاتX
عکس ........
عكاسي
پیکسل  Pixels
  پیکسل‌های حس‌گر

حس‌گرهای دیجیتال از مجموعه‌ پیکسل‌هایی تشکیل شده‌اند که کنار هم قرار دارند و فوتون‌ها را جمع می‌کنند. فوتون‌ها کوچک‌ترین ذرات نور هستند. دیودهای حساس به نور، فوتون‌های جمع شده در هر پیکسل را به شارژهای الکتریکی تبدیل می‌کنند. این شارژهای الکتریکی به ولتاژ تبدیل شده، تقویت می‌شوند و سپس با استفاده از یک مبدل دیجیتال به ارزش‌های دیجیتال تبدیل می‌شوند. دوربین نیز ارزش‌های حاصله را به یک تصویر دیجیتال تبدیل می‌کند.

همان طور که در بخش اندازه حس‌گر خواندید، حس‌گر‌های دوربین‌های دیجیتال جمع و جور در مقایسه با حس‌گرهای دوربین‌های دیجیتال SLR که از تعداد پیکسل‌های برابری برخوردار هستند، اندازه کوچک‌تری دارند. در نتیجه، طبیعی است که اندازه پیکسل‌های آن‌ها نیز کوچک‌تر باشد. از این رو کیفیت تصویر دوربین‌های جمع و جور دیجیتال تا اندازه‌ای کم‌تر است،‌ به ویژه زمانی که از محدوده دینامیکی و نویز صحبت می‌شود.

 


 پیکسل‌های یک تصویر دیجیتال

یک تصویر دیجیتال شبیه برگه‌ کاغذی است که از مجموعه‌ای‌ ردیف‌ و ستون‌ تشکیل شده است و ارزش‌های پیکسلی تعریف شده توسط حس‌گر را در خود جمع کرده‌ است. پیکسل‌های یک تصویر دیجیتال مادامی که بر روی صفحه نمایش یا کاغذ چاپ نمایش داده نشوند، هیچ اندازه‌ای از خود ندارند. برای مثال، تمام پیکسل‌های یک تصویر 5 مگاپیکسلی بر روی یک کاغذ چاپ شده در قطع 6×4، تنها 0.01 میلی‌متر اندازه دارند،‌ حال آن‌که در یک چاپ 10×8 اندازه هر پیکسل 0.05 میلی‌متر است.


 

+ نوشته شده در  سه شنبه پنجم آبان 1388ساعت 12:6 بعد از ظهر  توسط فرهاد ناصری کریموند  | 
 تشمال

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه پنجم آبان 1388ساعت 11:30 قبل از ظهر  توسط فرهاد ناصری کریموند  | 

اطلاعات اولیه

با توجه به اینکه هالیدهای نقره تنها مواد حساس در مقابل نور می‌باشند، از این رو منحصرا از آنها به عنوان تولید کنندة موثر تصویر استفاده می‌شود. یک فوتون تنها در برخورد با دانه‌های هالید نقره یک بسته با حداقل چهار اتم نقره تولید می‌کند. عواملی مانند دما ، غلظت ظاهر کننده ، PH و مجموعة تعداد هسته‌ها در هر دانه ، زمینه ظهور و میزان نقره آزاد ، در امولسیون فیلم نقش دارند. مواد ظاهر کننده علاوه بر اینکه یونهای نقره را به اتم نقره تبدیل می‌کنند، باید به اندازه‌ای انتخابی عمل کنند که موجب احیای آن قسمت از فیلم نور ندیده نشوند.

مواد ظاهر کننده

بیشتر ظا‌هرکننده‌های سیاه و سفید در عکاسی مجموعه‌ای از هیدروکینون و متول یا هیدروکینون و فنیدون است. یک ظاهر کننده معمولا حاوی یک یا دو معرف ظا هر کننده ، یک محافظت کننده برای جلوگیری از اکسیداسیون محلول ظهور در هوا و یک تامپون قلیایی برای جلوگیری از انجام واکنشهای غیر ضروری است. هیدروکینون به صورت ظاهر کننده عمل کرده به کینون تبدیل می‌شود و به ازای هر دو یون نقره‌ای که احیا می‌شود. دو پرتون نیز حاصل می‌شود.

چون فرایند فوق برگشت پذیر است. بنابراین حضور دو پرتون و کینون مانعی در فرایند ظهور ایجاد می‌کند. برای بر طرف کردن این مشکل از سولفیت سدیم استفاده می‌شود، چون سولفیت سدیم با کینون واکنش می‌دهد و امکان تبدیل کینون به هیدروکینون را از بین می‌برد. آنیون هیدروکسید حاصل پروتونهای موجود را در محیط خنثی می‌کند.

تهیه محلول ظهور

برای تهیه محلول ظهور فیلم سیاه و سفید به ترتیب زیر عمل می‌شود:


  • 2 گرم متول ، 5 گرم هیدروکینون ، 100 گرم سولفیت سدیم ، 2 گرم بوراکس () را در 75 میلی لیتر آب مقطر در دمای 50 درجه سانتیگراد حل کرده و پس از سرد کردن حجم آن را با آب مقطر به 100 میلی لیتر می‌رسانیم. وجود بوراکس در محلول تامپون اسید بوریک و آنیون بورات را تولید می‌کند که از تغییرات PH جلوگیری می‌کند.

  • اگر فرایند ظهور در زمان طولانی یا در دمای بالا انجام گیرد، پدیده تار شدن روی می‌دهد که در نتیجه آن فیلم منفی خراب می‌شود. از آنجایی که افزایش دما موجب ظاهر شدن سریع فیلم می‌شود. دمای حمام ظهور باید دقیقا توسط عکاس کنترل شود. فرایند ظهور معمولا به وسیلة حمام متوقف کننده خاتمه می‌یابد. حمام متوقف کننده حاوی یک اسید ضعیف نظیر اسید استیک است که موجب کاهش PH و در نتیجه کاهش غلظت یونهای و متوقف شدن واکنش تبدیل هیدروکینون به کینون می‌شود.

ثبوت فیلم

یکی از مشکلاتی که از آغاز پیدایش فن عکاسی مطرح بود مسئله ثبوت فیلم بود. اگر شدت برخورد نور با فیلم طوری باشد که فقط در نقاط برخورد نقره آزاد شود و در بقیه قسمتهای فیلم منفی هالید نقره دست نخورده باقی بماند. این هالید نقره در هر لحظه‌ای که فیلم در معرض نور قرار گیرد، تجزیه می‌شود. در نتیجه هر معرف احیا کننده‌ای در تماس با فیلم موجب تار شدن آن می‌شود. برای حل این مشکل باید ماده مناسبی پیدا کرد که بتواند هالید‌های نقره احیا نشده را حذف کند.

مناسب ترین و متداول‌ترین ماده برای این کار در عکاسی سیاه و سفید یون سولفات () است، زیرا با یونهای نقره موجود در آب ترکیب کمپلکس بسیار پایداری را به وجود می‌آورد. پس از اینکه عمل ثبوت فیلم کامل شد به منظور حذف مقدار کمی از تیوسولفات باقیمانده در امولسون ، باید فیلم را به اندازه کافی با آب شستشو داد. در غیر این صورت یون تیوسولفات تجزیه و گوگرد آزاد می‌شود که می‌تواند با نقره ترکیب شده و سولفید نقره (سیاه رنگ) را بوجود آورد و موجب پایین آوردن کیفیت عکس شود.

چاپ عکس

عمل چاپ کردن عکس در حقیقت همان برگردانیدن فیلم منفی است زیرا قسمتهای تیره فیلم منفی در عمل چاپ روشن و قسمت روشن آن تیره می‌شود. فرآیند چاپ شبیه فرآیند فیلم منفی است. کاغذ چاپ حساس در مقابل نور را بر روی فیلم منفی قرار می‌دهند. ابتدا نور را از طرف فیلم منفی و بعد از روی کاغذ چاپ عبور می‌دهند. پس از این عمل کاغذ چاپ را ظاهر و تصویر مثبت را بر روی آن تـثبیت می‌کنند.

یکی از اساسی ترین تفاوتها بین ساخت فیلم منفی و چاپ آن اندازه دانه موجود در امولسیون مربوط است. دانه‌های هالید نقره موجود در کاغذ‌های عکاسی در مقایسه با امولسیون فیلم بسیار کوچک است. همین کوچکی باعث می‌شود که از حساسیت کاغذ عکاسی نسبت به نور کم کاسته شود که این خود از نظر کنترل زمان می‌تواند موثر باشد. امولسیون کلرید نقره به دلیل مقاومت نسبی بیشتر در برابر نور و در نتیجه حساسیت پایین‌تر نسبت به آن ، بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرد.

در ضمن عمل شستشو برای حذف یونهای تیوسولفات از کاغذ دقت بیشتری باید به کار برد. زیرا با کوچک‌ترین غفلت ممکن است یون تیوسولفات تجزیه شود و گوگرد آزاد کند که در واکنش با نقره به سولفید نقره تبدیل می‌شود. این مسئله کیفیت فیلم را پایین می‌آورد. بدین منظور یک حذف کننده تیوسولفات سدیم که حاوی پروکسید هیدروژن است به کار می‌برند، که یون تیوسولفات را اکسید کرده و به یون پایدار سولفات تبدیل می‌کند.
+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و چهارم شهریور 1388ساعت 3:52 بعد از ظهر  توسط فرهاد ناصری کریموند  | 

دید کلی

پس از کشف ترکیبات رنکی حساس به رنگ‌های نور و فیلم سیاه و سفید پنکرومیک ، تکنیک عکاسی رنگی توسعه یافت و عمومیت یافتن آن به ظهور کوداکروم مربوط می‌شود که در سال 1935 در دسترس مصرف کنندگان قرار گرفت.

تاریخچه

در سال 1611 دومینیس نشان داد که نور مرئی از سه نور اساسی قرمز ، سبز و آبی ، تشکیل شده است که به آنها رنگهای اولیه می گویند .این مفهوم در توسعه نظریه عکس رنگی و عکاسی رنگی بسیار مفید واقع شد و در سال 1861 این عقیده کم کم قوت گرفت که برای توسعه تصویر رنگی ، یک فیلمی از سه لایه باید ساخت که هر لایه آن نسبت به یکی از سه رنگ اولیه حساس باشد. این نظریه توسط ماکسول دانشمند معروف انگلیسی ارائه شد و هم او بود که اولین عکس رنگی را گرفت. و نتایج به دست آمده توسط وی بعدها با نظریه جدید مربوط به این فن ، کاملا مطابقت داشت.

تولید عکس رنگی

برای تولید عکس رنگی از سیستم فیلتر رنگ‌های اولیه استفاده می‌شود. این رنگها از طریق جذب نورهای اولیه توسط ترکیبات رنگی روی فیلم به وجود می‌آید. به این ترتیب که اگر یک ترکیب رنگی فقط رنگ اولیه نور را جذب کند، رنگ باقیمانده ، آبی متمایل به سبز (سیان) خواهد بود، اگر نور آبی جذب شود، رنگ زرد و اگر نور سبز جذب شود رنگ قرمز متمایل به آبی (مگنتا) ظاهر می‌شود.

هرگاه آمیزه کاملی از رنگهایی که بتوانند رنگهایی اولیه معینی را که در طول فرآیند ظهور در امولسیون عکاسی تشکیل شود جذب کنند، یک تصویر با رنگ دلخواه تولید می‌شود. برای مثال ، مخلوطی از مکنتا و سیان ، رنگ آبی را ظاهر می‌کند. زیرا مگنتا نور سبز و سیان را جذب می‌کند و فقط نور آبی از مخلوط سه نور باقی می‌ماند که می‌تواند عبور کند.

فیلم رنگی

بطور کلی ، یک فیلم رنگی شامل یک لایه کمکی و سه لایه امولسیونی حساس در مقابل رنگها می‌باشد. لایه حساس به رنگ آبی در بالا قرار دارد، زیرا که هالید نقره به نور آبی حساس است. بعد ، یک لایه زرد وجود دارد که نور آبی را جذب کرده و لایه امولسیونی پایینی را از نور آبی محافظت می‌کند. این لایه‌ها همانند آنچه که سیانین در فیلم با نکروماتیک سیاه و سفید انجام می‌دهد، به کمک ترکیبات رنگی موجود در خود ، نسبت به رنگ‌ها حساسیت نشان می‌دهند. قابل توجه است که ترکیبات رنگی حساس به رنگها ، عموما عامل تولید رنگهای اولیه (قرمز ، سبز ، آبی) برای ایجاد رنگ در تصویرها نمی‌باشند. بلکه رنگ تصویرها از فرآیندهایی که بر روی فیلم رنگی انجام می‌گیرد، ظاهر می‌شود.

ظهور رنگ

بیشتر فیلمهای رنگی به کمک یک فرآیند رنگی حاصل از ترکیبات رنگی موجود در فیلم ظاهر می‌شوند که نخستین بار در سال 1912 توسط فیشر شیمیدان آلمانی کشف شد. اساس این فرآیند اکسیده شدن ماده ظاهر کننده و تبدیل آن به یک جسم رنگ ساز است، که این ترکیب در واکنش با مولکول همتای خود ، رنگ مورد نظر را به وجود می‌آورد. در بعضی از فیلمهای رنگی نظیر کوداکروم (II) ، مولکول همتا در محلول ظهور حل شده و در مجاورت دانه‌های هالید نقره ، با مولکول رنگ ساز ترکیب می‌شود. در برخی دیگر از فیلمهای رنگی مانند کوداکروم ، اکتاکروم ، آننسکوکروم ، مولکولهای همتا به طور یکنواخت در لایه‌های امولسیونی توزیع شده و در آن جسم رنگی مورد نظر را تشکیل می‌دهند.

ظاهر کننده‌های رنگی عموما از نوع آمین‌های جانشین شده‌اند. برای تولید رنگ سیان در فرآیند ظهور ، یک ترکیب فنولی مانند آلفا نفتول به صورت یک همتا عمل می‌کند. به منظور تغییر میزان حلالیت و افزایش سرعت ظهور ، در ساختار ظاهر کننده‌ها تغییراتی توسط متخصصهای ظهور فیلم داده می‌شود. مشکلی که در اینجا وجود دارد این است که مواد به کار رفته در محلول ظهور ، ممکن است برای بیشتر افراد حساسیت‌زا بوده و موجب بروز تورم در پوست دست آنها شود. از این رو ، همواره کوشش شده است با ایجاد تغییرات مناسب ، از میزان سمیّت و حساسیت‌زایی این محلول ظهور فیلم کاسته شود.

فرآیند کوداکروم

یک مثال جالب از سیستم عکاسی رنگی که بطور وسیعی به کار برده می‌شود، فرآیند کوداکروم می‌باشد. این فرآیند برگشت پذیر است، یعنی رنگ‌ها بر حسب ارزشهای صحیح آنها تولید می‌شوند و نه برحسب رنگهای مکمل یا منفی آنها. نخستین ماده ظاهر کننده در فرآیند کوداکروم ، یک ظاهر کننده فیلم سیاه و سفید بوده است.

عکس فوری

در سال 1947 ادوین.اچ .لند نوآوری خود را در زمینه تولید عکس در یک دقیقه ، اعلام داشت. از آن تاریخ به بعد فرآیند پولاروید برای این منظور جنبه عمومی پیدا کرد. در این فرآیند ، پس از گرفتن عکس ، فیلم پولاروید را به یک قطعه از کاغذ عکاسی تماس داده و بطور همزمان یک آمپول حاوی ماده ظهور و حلال نقره را شکسته و آن را روی فیلم پخش می کنند. وقتی که ماده ظهور دانه‌های‌ها لید نقره در امولسیون فیلم را احیا (حلال نقره) ، با یون‌های نقره ظاهر نشده را جذب کرد. آن را به لبه‌های کاغذ عکاسی منتقل می کند. ماده ظهور در تماس با یون‌های نقره حذف شده ، آن را به نقره آزاد در تصویر مثبت تبدیل می کند.

تصویر رنگی در یک دقیقه

دوربین پولاروید می‌تواند در یک لحظه تصویر رنگی تولید می‌کند. فرآیندهای شیمیایی مربوط به تولید عکس رنگی شبیه تصاویر بهتر باید تعادل دقیق و ظریفی بین ظاهر کننده‌ها و ترکیبات رنگی برقرار شود. نوری که به فیلم می‌رسد، نخست به لایه امولسیونی حساس به رنگ آبی برخورد می‌کند. بعد از عکس گرفتن عملیات ظاهر کردن فیلم با کشیده شدن آن بر روی یک حلقه دوار و همزمان با شکسته شدن یک لوله محتوی ماده بازی آغاز می‌شود. رنگهای پولاکالر تشکیل شده در فیلم منفی در لایه حساس نوری می‌نشینند در صورتی که مولکولهای ظاهر کننده ، در بار توزیع می‌شود و در آنجا ضمن واکنش با تـثبیت کننده‌ها ، رنگهای کامل برای ایجاد یک تصویر مثبت را به وجود می‌آورد.
+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و چهارم شهریور 1388ساعت 3:48 بعد از ظهر  توسط فرهاد ناصری کریموند  | 

تاریخچه

در قرنهای 11 تا 16 بشر از یک اتاقک تاریک (دوربین اولیه) بعنوان چیزی شبیه به دوربین استفاده می‌کرد. برای این منظور اتاق مکعب مستطیل کوچکی را که هرگز نوری به درون آن راه نمی‌یافت، آماده می‌کردند، در وجه جلوی آن سوراخی به قطر تقریبی یک میلیمتر ایجاد می‌کردند، بدین ترتیب تصاویر صحنه‌های خارج از اتاق را روی دیوار یا پرده در وجه مقابل سوراخ در داخل اتاق منعکس می‌نمودند. البته این عمل بیشتر برای نمایش و سرگرمی بود و هرگز کار عکاسی را انجام نمی‌داد.
img/daneshnameh_up/e/ee/CAG5E30H.JPG




نحوه کار دوربینهای اولیه

در سال 1568 دانیلو باربارو این اتاقک تاریک را با یک عدسی و یک دریچه قابل تغییر مجهز نمود. بدین وسیله می‌توانست تصاویر را واضحتر به درون اتاق منعکس کند. در سال 1802 توماس وج وود و همچنین همفری دیوی با استفاده از کاغذ مخصوص تصاویر غیر ثابتی بدست آوردند. این کاغذ آغشته به محلولی بود که هرگاه در برابر نور آفتاب قرار می‌گرفت، رنگ اصلی خود را از دست می‌داد و به کلی سیاه می‌شد. آنگاه چون بر روی این کاغذ تصویر یا جسمی را قرار می‌دادند، قسمتهایی که از تابش نور مصون مانده بود، به رنگ خود باقی می‌ماند و اما سایر قسمتهای کاغذ سیاه می‌شد. بدینگونه شبح نوری از اجسام بر روی آن کاغذ عکاسی می‌شد. با این روش تصویری بدست می‌آمد که آن نیز به مجرد نور دیدن ، رنگ خود را از دست می‌داد و کاغذ یکپارچه سیاه می‌شد.

سیر تحولی و رشد

در سال 1816 جوزف نییپس با یک جعبه جواهرات یک دوربین بسیار ابتدایی ساخت و آن را با ذره بین ، میکروسکوپ نوری مجهز نمود. با این دستگاه او می‌توانست فقط عکسهای منفی بردارد. سرانجام ویلیام تالبوت نخستین کسی بود که توانست عکسهای مثبت هم بردارد، عکسهایی که ثابت و دائمی هم باقی می‌ماندند. این رویداد در سال 1835 رخ داد. در سالهای بعد دوربینهای پیشرفته‌ای به بازار عرضه شده و می‌شود.

ساختمان دوربین عکاسی

img/daneshnameh_up/b/b0/CAM9G5EJ.JPG




دوربین عکاسی از یک اتاقک تاریک تشکیل شده که بر جدارهای آن یک عدسی محدب با فاصله کانونی ثابت قرار دارد. در جدار مقابل این عدسی فیلم و بین فیلم و عدسی دیافراگم وجود دارد. علاوه بر این دوربین به دستگاه تنظیم فاصله (مسافت یاب نوری)، شاتر یا بندان ، نورسنج (طیف سنج نوری) و منظره یاب مجهز است.

طرز کار دوربین عکاسی

در هنگام عکسبرداری عدسی دوربین را جلو و عقب می‌بریم تا آنکه در منظره یاب تصویر واضحی از جسم مورد نظر دیده شود. در این حالت تصویری حقیقی و معکوس می‌تواند روی فیلم تشکیل شود که با فشار دکمه دیافراگم باز می‌شود و نور در مدت مشخص به فیلم می‌رسد و تصویر جسم را روی آن بوجود می‌آورد.
img/daneshnameh_up/9/97/CAMERA.GIF




فیلم عکاسی

فیلم عکاسی به گونه خاصی تهیه شده است یعنی آنکه مواد شیمیایی خاصی در بر دارد که نور می‌تواند بر آنها اثر بگذارد و تصویر خارجی بر آن نقش ببندد. یکی از بهترین روشهای عکسبرداری (نورنگاری) ، آشکارسازی تابش بوسیله دانه‌های املاح هالوژنی نقره است. چرا که برای حساس کردن یک بلور هالوژنی نقره تنها چند فوتون کافی است. پس از آنکه یک فیلم نور دهی شد، مقدار تیرگی حاصل در یک خاص به عوامل زیر بستگی دارد:


  1. تابندگی به منظور نور دهی
  2. طول موج تابش
  3. مدت زمان نور دهی
  4. شرایط ظهور فیلم

مکانیزم ضبط تصویر روی فیلم

انرژی لازم برای تبدیل برومور نقره یا یدور نقره به نقره عنصری از ماده شیمیایی مورد استفاده در فرآیند ظهور فراهم می‌شود. پیش از ظهور اطلاعات بصورت یک تصویر نهان به شکل دانه‌های حساس شده روی شیشه یا فیلم ذخیره شده است. از ظاهر کردن فیلم یک تصویر منفی( نگاتیو) بدست می‌آید. نگاتیو یعنی خلاف آنچه در صاحب تصویر دیده می‌شود. پس بنابراین قسمتهای روشن صاحب تصویر بر روی فیلم تیره می‌افتد و برعکس قسمتهای تیره آن بصورت روشن نقش می‌بندد.

چون دانه‌های املاح هالوژنی نقره به تنهایی فقط به نور آبی و نور فرا بنفش نزدیک حساسند، باید مواد رنگی یا رنگیزه‌هایی به آنها افزوده شود تا تابش بخشهای دیگر بیناب را جذب کنند و برای حساس کردن دانه‌ها ، مسیر فراهم آورند. فیلمهای فرو سرخ هم موجودند، ولی باید با مراقبت ویژه نگهداری شوند. چون به سبب حساسیت به گرما خیلی زود آسیب می‌بینند.

چاپ عکس

در مرحله چاپ فیلم ، عکس مثبت ( پوزیتیو) بدست می‌آید. پوزیتیو یعنی تصویری که درست مانند خود صاحب تصویر است. برای تهیه عکس مثبت ، فیلم را بر روی کاغذ مخصوصی قرار داده ، سپس از روی آن نوری را عبور می‌دهند. در نتیجه قسمتهای تیره فیلم بر روی کاغذ ، روشن و قسمتهای روشن آن نیز تیره چاپ می‌شود. چنین تصویری درست مطابق همان شخص یا چیزی است که قبلا با دوربین عکس آنها را بصورت نگاتیو برداشته بودیم.
+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و چهارم شهریور 1388ساعت 3:47 بعد از ظهر  توسط فرهاد ناصری کریموند  | 

اطلاعات اولیه

بسیاری از ترکیبات شیمیایی وجود دارند که در مقابل نور حساس‌اند، یعنی در برخورد با پرتوهای نورانی تغییر می‌کنند. برخی از این ترکیبات ، به ویژه هالیدهای نقره (مانند کلرید ، برمید ، یدید) می‌توانند تصاویر را بر روی کاغذ عکاسی تثبیت کنند. مجموعه فرایندهایی را که بر پایه این گونه خواص قرار دارند، اصطلاحا عکاسی می‌نامند.

تاریخچه

عکاسی که ما امروزه به آن آشناییم، توسط یک فرد کشف نشده است. بلکه نتیجه تلاش بسیاری از شیمیدان‌ها است. آغاز آن به سال 1727 میلادی برمی‌گردد. در آن سال شولز مشاهده کرد که مخلوطی از نیترات نقره و گچ در مقابل نور تیره می‌شوند. در دهه 1830 یک فرانسوی به نام لویی واگر تصادفا کشف کرد که برای ظهور یک تصویر ، از یک ورقه مس پوشیده شده از نقره که به وسیله بخار ید حساس شده باشد، می‌توان استفاده کرد. این نوع تصویر که به تصویر داگری معروف شد، در نتیجه شستشوی صفحه با محلول غلیظ نمک به دست آمد و حالت تثبیت دائمی داشت، از اواسط قرن نوزدهم جنبه عمومی پیدا کرد.

سیر تحولی و رشد

  • در سال 1839 واگر ضمن بررسی‌های بیشتر دریافت که برای برداشتن هالیدهای نقره نور نامرئی باقیمانده برروی فیلم یا صفحه عکاسی باید از محلول تیوسولفات سدیم استفاده کرد که با نمکهای نقره ، تیوسولفات نقره محلول در آب که قابل شستشو با آب است تولید می‌کند (این واکنش توسط هرشل بیست سال قبل از آن کشف شده بود). فرایند پیشنهادی واگر موجب شد تا بتوان در کمتر از یک دقیقه عکس را ثابت کرد.

  • در سال 1841 یک انگلیسی بنام ویلیام تالبوت استفاده از فرایند تازه‌ای را اعلام کرد. این فرایند شامل تهیه کاغذ حساس در مقابل نور به وسیله یدید نقره است. عکس را بر روی این نوع کاغذ به وسیله اسید گالیک می‌توان ظاهر کرد. تصویر بدست آمده دقیقا برعکس وضعیت شیئی است که از آن به دست می آید (یعنی نواحی روشن آن تیره و نواحی تیره آن روشن ظاهر می‌شود عکس منفی). این تصویر منفی اگر بر روی یک کاغذ حساس عکاسی قرار داده شود و پس از قرار گرفتن در مقابل نور ظا هر شود عکسی مثبت که با وضعیت اولیه شیئی مطابقت دارد (تصویر مثبت) را می‌دهد.

  • با وجود اینکه زمان لازم در فرایند تالبوت کمتر از فرایند داگر است، اما تصاویر به دست آمده چندان واضح نیست. آشکار است که برای رفع این نارسائی باید با روش مناسبی هالیدهای نقره را بر روی یک جسم شفاف تثبیت کرد. این کار در آغاز به وسیله سفیده تخم مرغ بر روی شیشه انجام می‌گرفت و تصویرهایی نسبتا روشن بدست می‌آمد. اما این تصویرها به آسانی آسیب پذیر بود. سر انجام در سال 1871 این مشکل توسط یک عکاس آماتور و فیزیکدان به نام مادوکس بدین صورت از میان برداشته شد که وی امولسیون ژلاتینی از نمکهای نقره را بر روی شیشه یا کاغذ عکاسی تثبیت کرد.

اختراع دوربین کداک

در سال 1887 ایستمن دوربین کداک را نوآوری کرد که در آن یک فیلم پلاستیکی (نیترات سلولز) آغشته به امولسیون ژلاتینی به کار گرفته شده و با آن فیلم می‌توانستند یک صد عکس بگیرند. اما اشکال این کار در آن بود که فیلم را همراه با دوربین می‌بایست به مرکزی که مراحل ظهور و ثبوت عکس در آنجا انجام می‌گرفت، بفرستند. از آن زمان به بعد بود که فن عکاسی وارد مرحله نوینی شد.

مراحل ظهور فیلم

با توجه به اینکه هالیدهای نقره تنها مواد حساس در مقابل نور می‌باشند، از این رو منحصرا از آنها به عنوان تولید کننده موثر تصویر استفاده می‌شود. یک فوتون تنها در برخورد با دانه‌های هالید نقره یک بسته با حداقل چهار اتم نقره تولید می‌کند. میزان این تاثیر در مجاورت یک معرف احیا کننده مناسب (ظاهرکننده) می‌تواند میلیونها بار افزایش یابد. هرچه تعداد اتمهای نقره دریک دانه بیشتر باشد، سرعت واکنش مواد شیمیایی فیلم در تماس با ظاهر کننده‌ها بیشتر می‌شود. این واکنش‌ها در واقع ، احیای یون نقره است. عواملی مانند دما ، غلظت ظاهر کننده ، PH و مجموعه تعداد هسته‌ها در هر دانه ، زمینه ظهور و میزان نقره آزاد ، در امولسیون فیلم نقش دارند.
+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و چهارم شهریور 1388ساعت 3:45 بعد از ظهر  توسط فرهاد ناصری کریموند  | 

5 روش براي اينکه هيچوقت عکس‌هاي‌تان را از دست ندهيد

 
   بزرگترين کابوس هر عکاسي اين است که عکس‌هايش را از دست بدهد. در آن روزگاري که عکاسان از دوربين‌هاي فيلمي استفاده مي‌کردند، امکاناتي و همچنين اتفاقاتي که در اين باره وجود داشتند محدود بودند. برخي از عکاسان حرفه‌اي در قديم از محفظه‌هاي ضد‌آب و اتش سوزي براي حفاظت از فيلم‌ها و اسلايد‌هاي عکس هاي‌شان استفاده مي‌کردند. امروزه هنوز هم برخي از عکاسان حرفه‌اي از صندوق‌هاي امانات براي حفظ عکس‌هاي‌شان استفاده مي‌کنند. اما امروزه علاوه بر آسيب‌هاي ناشي از اتش و آب يک کابوس ديگر نيز به احتمالات قبلي افزوده شده است: خراب شدن فايل‌ها، درايو‌ها و فرمت‌هاي تصويري.

اما خوشبختانه هرچقدر احتمال چنين ريسک‌هايي افزايش پيدا مي‌کند، روش‌هاي پيشرفته‌تري نيز براي پشتيبان‌گيري از تصاوير ابداع مي‌شوند. در اينجا پنج روش براي به حداقل رساندن احتمال از دست رفتن عکس‌ها را به شما خواهيم گفت...

 

1- بلافاصله پس از انتقال عکس‌ها از روي کارت حافظه به کامپيوتر، يک نسخه پشتيبان از آنها را روي DVD رايت کنيد.

کمي صرف وقت در همين زمان مي‌تواند شما را از نگراني‌هاي آينده برهاند. افراد بسيار زادي را مي‌شناسم که به طور اتفاقي قبل از اينکه از روي عکس هاي کارت حافظه‌شان کپي بگيرند، آنها را پاک کرده‌اند. يا بدون داشتن يک نسخه پشتيبان آنها را از روي کامپيوترشان حذف کردند. اين روز‌ها يک بسته 100 تايي DVD خام قيمتي کمتر از تنها يکي از هزاران عکسي که توسط دوربين‌تان مي‌گيريد دارد. بنابراين پس از هر بار پر شدن کارت حافظه‌تان فقط 15 دقيقه وقت بگذاريد و آنها را روي يک DVD رايت کنيد.

 

2- عکس‌هاي‌تان را روي يک هارد ديسک يدکي هم ذخيره کنيد.

پس از اينکه عکس‌هاي‌تان را روي کامپيوترتان ذخيره کرديد، بهتر است در قدم بعدي يک کپي از آنها را روي يک هارد ديسک يدکي نيز کپي کنيد. هارد ديسک‌ها سرعت بسيار زيادي در کپي کردن اطلاعات دارند. اما نقطه ضعف آنها اين است که خيلي زود خراب مي‌شوند. ضربات مکانيکي و نوسانات برق مي‌تواند خيلي راحت اين قطعات را از کار بيندازد. دقيقا به همين دليل هميشه بايد يک نسخه پشتيبان از آنها داشته باشيد.

البته خوشبختانه روش هاي بهتري از کپي کردن دستي فايل‌هاي روي يک هارد ديسک ابداع شده‌اند. هارد ديسک‌هايي که به طريق RAID يا موازي بسته مي‌شوند مي‌توانند به طور خودکار از روي اطلاعات کپي يدکي تهيه کنند. RAID 1 مي‌تواند يک نسخه يدکي از اطلاعات شما تهيه کند، در حالي که RAID 5 چند نسخه پشتيبان را ايجاد مي‌کند. اين روزها در بازار ايران يک هارد ديسک 500 گيگابايتي قيمتي کمتر از 80 هزار تومان دارد، بنابراين مساله قيمت نمي‌تواند دليل موجهي براي از دست رفتن اطلاعات باشد. در اينجا نيز مي‌توانيد اطلاعات بيشتري درباره RAID بدست آوريد.

 

3- يک نسخه از عکس هاي‌تان را روي هارد ديسکي که خارج از منزل يا محل کار داريد ذخيره کنيد.

نگهداري يک نسخه پشتيبان از عکس‌ها روي يک درايو ديگر تنها نيمي از برنامه پشتيبان‌گيري شماست. نسخه ديگري از عکس‌هاي‌تان را روي درايوي جداگانه خارج از محل اصلي نگهداري عکس‌ها ذخيره کنيد. با اين کار احتمال از دست رفتن عکس‌ها بر اثر اتفاقات طبيعي و آتش‌سوزي به حداقل مي‌رسد. اگرچه اين پيشنهاد ممکن است از سوي برخي افراد، نوعي توهم و وسواس پنداشته شود، اما باور کنيد، تنها روش مورد پذيرش اغلب عکاسان حرفه‌اي و افرادي است که به طور حرفه‌اي درگير اين شغل هستند. دوستان زيادي را مي‌شناسم که يک کپي از عکس هاي‌ خانوادگي‌شان را روي کامپيوتر محل کارشان نيز نگهداري مي‌کنند تا در صورت آسيب ديدن اتفاقي کامپيوتر منزل يک نسخه ديگر از عکس‌هاي‌شان داشته باشند. در اين مورد مي‌توانيد هر چند وقت يک بار عکس‌هاي بين دو کامپيوتر را با هم يکي کنيد.

 

4- از سرويس‌هاي بايگاني مجازي عکس‌ها روي اينترنت مثل Photoshelter استفاده کنيد.

روش ديگري که آرام آرام جاي خود را در بين عکاسان باز مي‌کند، پشتيبان‌گيري از عکس‌هاي‌شان روي فضاي مجازي سرويس‌هاي اينترنتي است. چرا که اين کار در حقيقت ترکيبي از دو روش پشتيبان‌گيري روي يک درايو و يک مکان فيزيکي جداگانه از محل اصلي تصاوير است. اين روش قطعا هم هزينه‌بر است و هم زمان بيشتري براي انجام مي‌طلبد. ضمنا محدوديت‌هايي براي دسترسي به اينترنت و غيره نيز دارد. اما از مزيت‌هاي آن براي عکاسان امکان استفاده همزمان از آرشيو عکس‌هاي‌شان به عنوان نمونه‌هاي کاري و همچنين امکان فروش و تجارت از آن طريق است. اگرچه هنوز خيلي از کاربران ايراني امکان فروش و تجارت از طريق گالري‌هاي آنلاين عکس‌هاي‌شان را ندارند، اما اين تجارت آرام آرام در حال شکل‌گيري است و بد نيست ما هم با استفاده از امکانات گالري‌هاي آنلاين رايگان شروع به تجربه کردن اين تجارت کنيم.

 

5- براي پشتيبان‌گيري فايل‌ها و فرمت‌هاي پشتيبان خود از استاندارد‌هاي جديد استفاده کنيد.

يکي از عوامل خطر که اغلب کاملا ناديده گرفته مي‌شود، زمان است. تا همين چند سال پيش تنها روش انتقال عکس‌ها بين کامپيوتر‌ها فلاپي ديسک‌ها و CDها بودند. بعد DVDها آمدند و بعد از آن هم حافظه‌هاي فلش چند گيگابايتي USB 1.0 و USB 2.0 و Blu-ray و کارت‌هاي حافظه‌ متنوع. فرمت‌ها هم اول Gif بودند و JPEG و بعد TIFF و PSD و RAW و حالا هم DNG آمده است براي حفظ اطلاعات در آينده.  خدا مي‌داند که در سال‌هاي آينده چه چيز‌هاي ديگري مي‌آيد. عکس گرفتن به يک سرگرمي همگاني تبديل شده است و افراد عادي ممکن است تنها همان فرمت JPEG را تا سال‌هاي سال نگهدارند و استفاده کنند. اما عکاسان به عنوان افراد پيش‌رو در اين صنعت بايد هميشه جديدترين و بهترين نسخه از اين قابليت‌ها را مورد استفاده قرار دهند و هميشه اطلاعات خود را به روز نگاه دارند.

عکاسي امروز به شغلي پيچيده با جوانب گسترده بدل شده است و بحث نگداري و پشتيبان‌گيري از عکس‌ها يکي از بحث‌هاي داغ در اين باره است. کمي زحمت و کوشش در مقطعي از زمان مي‌تواند از پيشامد‌هاي ناگوار و نگراني‌هاي بعدي در آينده جلوگيري کند.

خوب حالا فکر کنيد آيا از عکس هاي‌تان پشتيبان داريد؟

 

اين مطلب ترجمه‌اي است از نوشته Jim M. Goldstein .

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و چهارم شهریور 1388ساعت 3:38 بعد از ظهر  توسط فرهاد ناصری کریموند  | 
فرستادن به ایمیل چاپ مشاهده در قالب پی دی اف

 

معمولا دوربین‌های دیجیتالی که قابلیت عکسبرداری RAW دارند یک سر و گردن بالاتر از دوربین‌هایی که فقط با فرمت JPEG عکس می‌گیرند، می‌ایستند. اما اغلب اوقات می‌بینیم که این قابلیت که در دوربین‌های حرفه‌ای DSLR و برخی کامپکت‌های سطح بالا قرار دارد، تنها توسط کاربران حرفه‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرد. اما واقعا این فرمت خام چیست و برای استفاده از آن باید بهچه نکاتی توجه کرد و چه چیز‌هایی را دانست؟

در حقیقت فرمت RAW یک فرمت خام است. یک عکس پردازش نشده که دقیقا همان چیزی را که دوربین ثبت کرده است، بدون هیچ تغییری عرضه می‌کند. برخلاف JPEG، یک فایل RAW هیچ نوع شارپ شدگی، یا تنظیم رنگی را در خود ندارد. بنابراین برای کسانی که می‌خواهند پردازش‌های ثانویه (Post Processing) روی عکس‌های‌شان انجام دهند، بهتر است که از فرمت خام تغییر نیافته استفاده کنند. ضمن اینکه فایل‌های خام جزئیات بیشتری را در مناطق خیلی روشن و خیلی تیره عکس نگاه می‌دارند که با روش‌های پردازش موجود، کاملا قابل بازیابی است. اما یکی از ایرادات استفاده از این فرمت، این است که اغلب دوربین‌ها، حتی DSLRها، نمی‌توانند برای مدت طولانی به صورت پی در پی با فرمت RAW عکس بگیرند. زیرا بافر یا همان حافظه موقت دوربین به سرعت پر می‌شود و باید برای گرفتن عکس‌های بیشتر خالی شود. در چنین حالتی استفاده از فایل‌های سبک‌تر JPEG بسیار بهتر است. در اینجا سعی می‌کنیم شما را با این فرمت جالب بیشتر آشنا کنیم و نکات ضعف و قوت آن را برایتان بازگو کنیم:

 

1. چطور روی دوربین، فرمت RAW را فعال کنید؟

در منوی دوربین‌تان حتما باید یک گزینه برای انتخاب بین حالت RAW و JPEG وجود داشته باشد. همچنین برخی دوربین‌ها به شما این امکان را می‌دهند که به صورت همزمان، یک صحنه را با دو فرمت JPEG و RAW ثبت کنید. این قابلیت برای عکاسان خبری ارزش زیادی دارد که باید به سرعت عکس‌های‌شان را برای نشریه خودشان ارسال کنند. از آنجائیکه این قابلیت موجب سریعتر پر شدن کارت حافظه می‌شود، بهتر است برای استفاده از این قابلیت حتما چند کارت پر ظرفیت همراه داشته باشید. برخی از دوربین‌ها نیز یک فرمت sRAW هم دارند که کوچکتر از فایل‌های استاندارد RAW هستند. این فرمت برای وقتی که کارت حافظه‌تان در حال پر شدن است استفاده زیادی دارد. فقط فرقی که با فایل خام اصلی دارند این است که sRAW رزولوشن کمتری دارد و برای چاپ عکس در اندازه‌های بزرگ مناسب نیست.

 

2. فرمت‌های متفاوت فایل‌های RAW

همه فایل‌های خام یا RAW دارای یک فرمت ثابت نیستند. فرمت خام دوربین‌های کانن .CRW یا .CR2 نام دارند، فایل‌های خام نیکون .NEF است. فایل‌های دوربین‌های دیگر نیز به همین ترتیب متفاوت هستند. شما برای باز کردن فایل‌های خام هر دوربین به نرم‌افزاری که در CD همراه آن دوربین ارائه می‌شود نیاز دارید. اخیرا صنعت تصویرگری دیجیتال با اصرار بر ایجاد یک استاندارد بین دوربین‌های دیجیتال، برای پذیرفتن یک فرمت واحد خام، بر شرکت‌های سازنده فشار می‌آورد. در صدر لیست فایل‌های RAW همگانی بین دوربین‌های دیجیتال نام فایل .DNG (فرمت فایل خام ادوبی) دیده می‌شود. اما هنوز خیلی از شرکت‌های سازنده دوربین این فرمت را نپذیرفته‌اند.

 

3. پردازش فرمت خام

این روز‌ها اغلب دوربین‌ها همراه با یک CD آموزشی و تکمیلی برای استفاده برای عرضه می‌شوند. در این CD نرم‌افزار پردازش و تبدیل فایل‌های خام دوربین‌تان قرار دارد که بوسیله آن می‌توانید عکس‌هایی را که با فرمت خام می‌گیرید ببینید و در صورت تمایل آنها را ویرایش کرده و به یک فرمت معمول‌تر مثل JPG تبدیل کنید. اما از آنجا که این فرمت‌ها برای دوربین‌های مختلف متفاوت است، نمی‌توانید فایل‌های خام دوربین‌های دیگر را توسط این برنامه باز و تبدیل کنید. از طرفی دیگر برنامه‌های اختصاصی ویرایشگر تصویر از شرکت‌های دیگر وجود دارند که می‌توانند فرمت‌های مختلف از این فایل‌های خام را پردازش کنند. از جمله این برنامه‌ها می‌توان به فتوشاپ CS4 و لایتروم شرکت ادوبی اشاره کرد که پیش از این روی سایت عکاس امروز معرفی شده‌اند.

 

4. کار با فرمت‌های خام

نرم‌افزارهای پردازش فایل‌های خام دارای ابزارهای مختلفی برای دستکاری کردن عکس هستند. برای راحتی کار، این ابزارها در پانل‌های جداگانه در اختیارتان قرار می‌گیرند. در معروف‌ترین برنامه‌ها از این دست که Camera RAW فتوشاپ و لایتروم هستند، این ابزارها در پانل‌های سمت راستی برنامه قرار دارند. تغییر مقدار نور، تنالیته رنگ‌ها، شارپنس عکس و غیره بدون ایجاد تغییر روی عکس اصلی تنها روی خروجی فایل تاثیر می‌گذارند. یعنی تمام تغییراتی که شما می‌دهید، می‌توانند در هنگام تبدیل فایل به هر فرمت دیگر روی آن اعمال شوند. اما خود فایل اصلی را از بین نمی‌برند که به این روش از تغییرات، ویرایش غیر مخرب می‌گویند. اما از آنجا که تمامی این تغییرات در فایل جانبی فایل‌های خام که XML (Exif) نام دارند ذخیره می‌شوند، در صورتیکه این فایل‌ها پاک شوند، یا در هنگام جابجاکردن فایل‌ها، آنها را از پوشه فایل‌های خام‌تان جدا کنید، تمامی تنظیمات به حالت اول بر‌می‌گردد،گویی اصلا آنها را ویرایش نکردید.

 

5. آرشیو کردن عکس‌های خام

به خاطر داشته باشید که همیشه یک نسخه پشتیبان از فایل‌های خام‌تان را روی یک هارددیسک یا DVD ذخیره کنید. حتی اگر تبدیل شده فایل‌های‌تان را دارید یا استفاده کرده‌اید، همیشه یک نسخه از فایل خام را نگهدارید. زیرا نرم‌افزارهای آینده ممکن است، امکانات بهتری برای ویرایش این تصاویر در اختیارتان قرار دهند که امروز امکان استفاده از آنها را ندارید. این فایل‌های RAW با نگاتیو‌های 35mm قدیمی شباهت زیادی دارند. همان نگاتیو‌هایی که می‌توانید بارها و بارها از آنها استفاده کنید. البته در صورتیکه آسیبی به آنها نرسد.    

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و چهارم شهریور 1388ساعت 3:36 بعد از ظهر  توسط فرهاد ناصری کریموند  | 

جنگ DSLRها برای تصاحب بازار روبه رشد عکاسی دیجیتال با ورود مدل‌های دارای قابلیت فیلمبرداری وارد دور تازه‌ای شده است. پس از ورود دو دوربین موفق Canon 5D Mark II و Nikon D90 که تقریبا همزمان معرفی و عرضه شدند، طلسم فقدان قابلیت فیلمبرداری روی دوربین‌های DSLR شکسته شد و کاربران دوربین‌های پرقدرت DSLR نیز توانستند از این قابلیت جالب روی دوربین‌های خودشان استفاده کنند. اما استقبال از قابلیت فیلمبرداری این دو دوربین چندان چشمگیر نبود. زیرا اصولا این قابلیت برای کاربران حرفه‌ای که هدف اصلی چنین مدل‌های گرانقیمتی هستند چندان اهمیتی ندارد. به همین دلیل شرکت‌های دوربین سازی تصمیم گرفتند که این قابلیت‌ را روی مدل‌های ارزان قیمت‌تر خود عرضه کنند تا شاید موجب رونق بازار در سطح دوربین‌های سطح پایین خود شوند. از این رو بعید نبود که دوربین بعدی شرکت نیکون که از قابلیت فیلمبرداری برخوردار است یکی از دوربین‌های سطح پایین یعنی D5000 باشد.

لذت فیلمبرداری با دوربین حرفه‌ای عکاسی

البته در خط تولید دوربین‌های نیکون، D5000 بین دو دوربین D60 و D90 قرار می‌گیرد. این نیکون نخستین مدل از دوربین‌های سطح پایین نیکون است که از حسگر CMOS به جای CCD استفاده می‌کند و رزولوشن حسگر آن دقیقا هم اندازه D90 یعنی 12.3 مگاپیکسل است. ضمن اینکه نمایشگر LCD این دوربین نخستین نمایشگر با قابل خم شدن و چرخش در بین تمام دوربین‌های نیکون است. این دوربین در دو نسخه متفاوت عرضه می‌شود. به صورت بدنه یا به صورت کیت، که اگر آن را به صورت کیت خریداری کنید یک لنز18-55mm VR نیز همراه آن ارائه می‌شود.

بدنه و کاربری:

D5000 یک دوربین SLR کوچک است. البته وقتی آن را در دست می‌گیرید بدنه آن از سری دوربین‌های SLR کوچک نیکون مثل D60 بزرگتر و سنگین‌تر به نظر می‌آید. احتمالا اولین چیزی که می‌خواهید آن را ببینید، LCD دوربین است که برای نخستین بار به صورت بازشو طراحی شده است. رزولوشن این نمایشگر 2.7 اینچی برابر 230000 پیکسل است و دارای قابلیت Live View (چه در زمان فیلمبرداری و چه عکس‌برداری) می‌باشد. کیفیت این نمایشگر در نور زیاد چندان جالب نیست و خصوصا برای فوکوس خودکار در حالت Live View به سختی می‌توان از آن استفاده کرد. اما در هر حال امکان بازشدن آن رو به پایین نسبت به LCD بازشو دوربین‌های الیمپوس که رو به بالا است، راحتی استفاده بیشتری دارد.

همانند دیگر دوربین‌های سطح پایین نیکون (مثل D40 و D40x و D60 که دوربین D5000 به نوعی به روز شده آنها است) این دوربین نیز دارای موتور فوکوس روی بدنه نیست. یعنی برای استفاده از فوکوس خودکار دوربین، تنها باید از لنز‌هایی استفاده کنید که خودشان دارای موتور فوکوس خودکار باشند. البته هر سه شرکت معتبر سازنده لنز‌ (Sigma, Tamron  و Tokina) لنز‌های با موتور فوکوس برای نیکون دارند.

پشت دوربین دکمه‌های زیادی را نمی‌بینید. حداقل تعداد دکمه‌های آن نسبت به اغلب DSLRهای دیگر کمتر است و این یعنی برای دسترسی به بسیاری از امکانات دوربین باید از منوی آن استفاده کنید. پنج دکمه اصلی کنار LCD به ترتیب عبارتند از: پخش، منو، نمایش تصاویر کوچک، بزرگنمایی و [i] . در سمت راست هم یک دکمه چهارجهته به علاوه OK، و یک دکمه Lv می‌بینید که مشخص است برای Live View دوربین کاربرد دارد.

D5000 همچنین دارای یک فلاش سر خود نیز هست که به صورت خودکار در وضعیت‌های Auto و سکانس‌های آماده عکاسی مرتبط با آن باز می‌شود. همچنین یک دکمه دستی برای استفاده از آن وجود دارد که فلاش را باز کرده و همراه با دکمه چرخان دوربین برای تغییر تنظیمات مختلف فلاش استفاده می‌شود. شماره راهنمای فلاش (guide number) 12 (متر در ایزوی 100) است که مشابه آن را در D90 و D60 نیز دیده بودیم. از مزیت‌های D5000 می‌توان به داشتن لامپ کمکی فوکوس اشاره کرد که با بودن آن دیگر نیازی به باز شدن فلاش در هنگام فوکوس در نور کم وجود ندارد.

عکاسی پی‌درپی با تنظیمات متفاوت یا همان Bracketing نیز یکی از قابلیت‌های دوربین‌های رده بالاتر است که در مدل‌های پیشین این کلاس وجود نداشت. تفاوت تنظیمات هر فریم +/–2.0 EV با گام‌های افزایشی 1/3  یا  1/2 EVاست. بنابراین اگر از علاقمندان عکاسی به روش HDR هستید، دیگر برای کار با دوربین‌های رده پایین نیکون مشکلی نخواهید داشت.

 

استفاده از GPS

دیگر تنها تلفن‌های همراه نیستند که امکان استفاده از GPS را دارند. دوربین‌های عکاسی که دارای قابلیت GPS هستند می‌توانند علاوه بر اطلاعات مربوط به ساعت و تاریخ، نورسنجی، لنز و غیره، اطلاعات مربوط به مکان عکس‌برداری را نیز در EXIF عکس‌ها بگنجانند. اگرچه D5000 به تنهایی امکان ثبت اطلاعات GPS را ندارد، اما امکان اتصال دستگاه GP-1 را دارد که در جای فلاش خارجی دوربین سوار می‌شود و دوربین را مجهز به GPS می‌کند.

 

حسگر و فوکوس خودکار

حسگر D5000 از نوعCMOS است. اندازه آن 23.6 x 15.8 mm و دارای رزولوشن 12.3 مگاپیکسل می‌باشد. همانند D90 سیستم خودکار تمیزکننده حسگر نیز روی این حسگر قرار گرفته است. D5000 دارای سیستم فوکوس 11 نقطه‌ای D90 نیز می‌باشد که برای دوربینی در این سطح بسیار مناسب است. همانند دوربین‌های گرانقیمت نیکون، سیستم فوکوس D5000 نیز می‌تواند سوژه‌ فوکوس شده را بر اساس رنگ و فاصله آن تشخیص داده و به محض قرار گرفتن روی یک نقطه فوکوس دیگر آن را دنبال کند (3D Tracking AF). البته همانندD90 شرکت سازنده درباره این قابلیت پیشنهادکرده است که بهتر است در موقعیت‌هایی که روی یک سوژه فوکوس می‌کنید و بعد می‌خواهید کادر را تغییر دهید از آن استفاده کنید. بنابراین نباید توقع داشته باشید همانند سیستم 51 نقطه فوکوس در دوربین‌های D300/D700/D3 یا D3X این قابلیت در صحنه‌های اکشن و پرتحرک به سرعت برای‌تان فوکوس کند.

 

Live View

همانند D90 ، در D5000 نیز در هنگام استفاده از قابلیت Live View برای فوکوس خودکار تنها از تشخیص کنتراست (contrast-detection) استفاده می‌کنید و گزینه‌ای برای استفاده از حسگر تشخیص فاز (phase-detection) وجود ندارد. مزیت این قابلیت این است که در این حالت نقطه فوکوس خودکار می‌تواند در داخل کادر حرکت کرده و در هر جایی قرار گیرد (به شرط تنظیم وضعیت Face Priority). بنابراین می‌تواند کارهای جالبی مثل تشخیص چهره یا فوکوس روی سوژه‌های متحرک را به خوبی انجام دهد.

اما عیب این قابلیت این است که استفاده از این نوع فوکوس خودکار نسبت به فوکوس خودکار دوربین‌های DSLR دیگر یا حتی فوکوس تشخیص کنتراست در دوربین‌های کامپکت، بسیار کندتر عمل می‌کند. این مشکلی است که شرکت‌های سازنده دوربین‌های dSLR به دنبال حل آن هستند و برخی از شرکت‌ها همانند پاناسونیک با ساخت لنز‌هایی اختصاصی برای تشخیص کنتراست برای سری دوربین‌های G خود آن را به گونه‌ای برطرف کرده‌اند.

 

فیلمبرداری و HDMI

اصلی‌ترین مزیت این دوربین نسبت به رقبای خود داشتن قابلیت فیلمبرداری HD آن است. D5000 می‌تواند فیلم‌هایی با فرمت .avi در سه کیفیت متفاوت ضبط کند.

1280 x 720 (16:9 – 720p)

640 x 424 (3:2 – VGA )

320 x 216 (3:2 – QVGA)

البته در هنگام فیلمبرداری نمی‌توانید از قابلیت فوکوس خودکار دوربین استفاده کنید. اما قابلیت لرزش‌گیر لنز دوربین (در صورت استفاده از لنز‌های VR) در هنگام فیلمبرداری فعال است. محدودیت‌های‌ دیگری نیز در هنگام فیلمبرداری وجود دارند. از جمله محدودیت زمانی حداکثر پنج دقیقه ضبط برای حالت HD و 20 دقیقه ضبط برای حالت‌های دیگر که شما را مجبور به قطع و ضبط مجدد می‌کند. از سوی دیگر صدای محیط در هنگام فیلمبرداری استریو نیست و مونو ضبط می‌شود و سرعت فیلمبرداری حداکثر 24 فریم در ثانیه است.

مطابق معمول تمام دوربین‌های نیکون بالاتر از این مدل، D5000 نیز امکان گرفتن خروجی باکیفیت HD دیجیتال (HDMI) را دارد. شما می‌توانید از طریق منوی تنظیمات، یکی از خروجی‌های 480p, 576p, 720p یا 1080i را برای نمایش انتخاب کنید. باید گفت استفاده از نمایش زنده HDMI روی یک HD LCD یا یک نمایشگر Plasma در داخل استودیوی عکاسی یک تجربه بسیار ارشمند و جالب است و تاثیر جالبی روی نحوه عکاسی شما خواهد داشت.

 

خلاصه:

Nikon 5000D یک دوربین بسیار خوب برای کاربر خانگی و عکاسان سطح متوسط است. این دوربین احتمالا می‌تواند راه ورود عکاسان خانگی را که به استفاده از دوربین‌های کامپکت خانگی عادت کرده‌اند به دنیای عکاسی حرفه‌ای هموار کند. قابلیت فیلمبرداری با کیفیت، امکانات عکاسی بسیار خوب، کیفیت و رزولوشن بالا و سادگی کاربرد برای یک دوربین حرفه‌ای، D5000 را به یک انتخاب مناسب با قیمت تبدیل می‌کند.

مزايا: رزولوشن و کيفيت بالا، قابلیت فیلمبرداری، LCD چرخان، سیستم ضد غبار حسگر، امکان اتصال GPS، 11 نقطه فوکوس

معايب : عدم فوکوس خودکار در حالت فيلمبرداري، مونو بودن ميکروفون روي دوربين، کیفیت ضعیف LCD خصوصا در نور زیاد، نداشتن دکمه‌های مستقیم برای اغلب تنظیمات اصلی

مشخصات:

رزولوشون حسگر: 12.3 مگاپیکسل

حافظه: SD و SDHC

سرعت شاتر: 30 تا 1/4000 ثانیه

لنز‌: انواع لنز‌های سری F نیکون همراه با موتور فوکوس خودکار

سرعت درايو : 4 فريم در ثانيه – 11 فریم RAW یا 67 فریم JPEG

فيلمبرداري : HD1280 x 720p با فرمت avi

در صورتیکه تمایل دارید بررسی‌های دیگری از دوربین‌های موجود در بازار را بخوانید می‌توانید مجموعه بررسی محصولات عکاسی/ دوربین‌های عکاسی دیجیتال را مطالعه کنید.

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و چهارم شهریور 1388ساعت 3:21 بعد از ظهر  توسط فرهاد ناصری کریموند  | 

 

اجتماع علاقمندان به فتوشاپ هر روز بزرگ و بزرگ‌تر می‌شود و امکاناتی که خود این افراد در اختیار هم می‌گذارند هم به مراتب بیشتر از قبل می‌شود. امکاناتی همچون منابع رایگان، آموزش‌ها، نکته‌ها و ترفند‌ها، فایل‌های PSD آماده و حتی اکشن‌ها. متاسفانه، تنها زمینه‌ای که جای خالی آن در این میان به چشم می‌خورد پلاگین‌ها هستند. شاید دلیل اصلی آن هم به سخت بودن طراحی پلاگین‌ها و عدم آشنایی کاربران به روش‌های ساخت پلاگین برمی‌گردد. البته پلاگین‌های زیادی برای فتوشاپ وجود دارند که اغلب غیر رایگانند. اما در هر حال شرکت‌هایی نیز وجود دارند که محصولات خود را ابتدا به صورت رایگان عرضه می‌کنند.

پلاگین‌ها بهترین دوستان کاربران تازه‌کار فتوشاپ هستند. کافیست عکس‌های‌تان را در فتوشاپ باز کنید و از منوی فیلتر‌ پلاگین مورد نظرتان را اجرا کنید. بلافاصله یک نتیجه حرفه‌ای از عکس معمولی‌تان حاصل می‌شود. پلاگین‌ها، ابزارهای بسیار مهمی هستند که معمولا آنقدرها که باید و شاید به آنها اهمیت داده نمی‌شود. عکاسان حرفه‌ای امروز می‌دانند که چطور می‌توانند با تغییر تنظیمات پیش فرض پلاگین‌ها، نتایج جالب‌تری از آنها کسب کنند. نشریه آنلاین smashing magazine لیست بسیار طولانی A-Z از پلاگین‌های رایگان فتوشاپ را جمع‌آوری کرده است که بر اساس نام هر یک از A تا Z لیست شده‌اند. در مقاله جامع این سایت، می‌توانید نام هر یک از پلاگین‌ها به همراه یک عکس نمونه و توضیحات هر کدام از این پلاگین‌ها را بخوانید و با آنها آشنا شوید. با دیدن این لیست، از اینهمه پلاگین رایگان برای فتوشاپ متعجب خواهید شد. چیزی که معلوم نیست این است که اینهمه پلاگین رایگان برای چنین نرم‌افزار گرانقیمتی به چه منظور و استفاده‌ای منتشر می‌شوند. دلیل آن چندان مشخص نیست. اما در هر حال اگر شما هم از آن دسته از کاربران هستید که دوست دارید از این امکانات رایگان استفاده کنید، بد نیست این مطلب را مطالعه کنید.

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و چهارم شهریور 1388ساعت 3:17 بعد از ظهر  توسط فرهاد ناصری کریموند  |